Honger naar de fiets

voorjaar

‘Het voorjaar komt eraan’ koppen de grote Nederlandse nieuwswebsites. Hoewel ik niet gefietst heb deze winter, alleen sporadisch een spinles, maar vooral kracht en stabiliteitstrainingen heb gedaan, is de honger naar de fiets groot. Zeker na het zien van de eerste voorjaarsklassiekers.

Nadat ik thuis overeenstemming heb bereikt over de zondagochtend, stap ik, herstellende van de buikgriep – wat ik niet als excuus wil gebruiken – op de fiets. Lucht in de banden, zon in de rug. Enkel het geluid van mijn zoevende bandjes. Heerlijk.

Na 2,3 kilometer pik ik bij een stoplicht een renner op. Hij komt van rechts en pikt aan, gaat in mijn wiel zitten. De benen voelen prima, zo peddelden we een tijdje door. Nadat ik een auto voor heb laten gaan, sla ik linksaf. Ik ga op mijn trappers staan. Ik zet aan en ik hoor dat de renner in mijn wiel hetzelfde doet. Nog voordat ik kan gaan piekeren over een strijdplan of een verbond, hoor ik een harde knal, gevolgd door een lange schreeuw. Ik kijk om. De renner die in mijn wiel hoorde te zitten, ligt met zijn gezicht naar de grond. Zijn fiets ligt twee meter achter hem.

Er zijn al snel wat mensen bij, maar toch rijd ik terug om te kijken of ik iets voor de renner kan betekenen. Als ik bij hem aankom, is hij er inmiddels bij gaan zitten. Ik zie zijn ketting midden op de straat liggen. ‘Die gaat het niet meer doen,’ zeg ik, de ketting optillend tussen twee vingers. Ik verzeker me ervan dat de man geen ernstige verwondingen heeft en een hulplijn in kan schakelen en ga weer op de fiets zitten. Ik mompel nog ‘Mooie manier om je voorjaar te beginnen..’

Weer fietsend voel ik me toch even verbonden met de renner. Even dat wij-gevoel. Wij helpen elkaar als het echt nodig is. Toch? Dat gevoel wordt weer langzaam tenietgedaan door tegemoetkomende renners die er amper een knikje uit weten te persen.

Na de eerste ‘klim’ van de dag merk ik dat de wegwerkzaamheden onderaan de brug nog steeds niet klaar zijn. Sterker nog, de gemeente heeft speciaal voor mij een stuk strade bianche aangelegd. Even waan ik mij op het Toscaanse platteland, de lange onverharde wegen, de zon, de cipressen aan weerszijden van de ‘weg’. Een stadsbus die langsraast en een wolk van stof mijn longen in blaast, brengt mij weer terug in de werkelijkheid.

De dijk, daar ligt hij. Het fietspad langs het water, dat altijd in je hoofd gaat zitten. Het begint vanzelf wel ergens te knagen. Hoe goed je ook bent. Twaalf kilometer rechtdoor, wind schuin van achter. Voor nu, weet ik. Het fietspad draait langzaam, de wind zal aan het eind van de dijk vol van opzij komen.

Poe. Heb ik mijn kruit al verschoten? Overmoedige voorjaarsstart, veel te hard begonnen. Nee! Nee, het gaat best aardig. Ik moet er hard voor werken maar, de hartslag is goed. Cadans goed hoog. Volhouden! Zet die onrust van je af. Nog 9 kilometer.

De weg draait, de wind is nu hard van opzij, ik draai minder soepel. Man man, ik had moeten fietsen deze winter. Volgend jaar blijf ik de hele winter door fietsen.

De knie! Niet de knie. De linkerknie begint te zeuren. Dat zou toch over moeten zijn. Na een winter rust en al die kracht- en stabiliteitsoefeningen? Het zit in mijn hoofd. De pijn ebt al weg. Toch? Ik zat gewoon even niet goed. Recht zitten. Buik aanspannen.

Als ik bij het einde van de dijk aankom, is mijn gemiddelde snelheid aardig afgenomen. Ik mag het volgende viaduct beklimmen, wetende dat aan de andere kant de wind op mij wacht. Klaar om mij te verpulveren.

Ik trap nog best lekker naar boven en kan het ritme er goed in houden. Als ik de top van het viaduct bereik, is daar de wind. Als de wind komt, komt de pijn ook. Van harken gaat mijn knie in de proteststand. Ik moet rekken, dan gaat het altijd wel weer even. Ik wil niet stoppen, stoppen doe je niet als je aan het fietsen bent. Ik moet door.

Als ik eindelijk bij het laatste klimmetje van de dag aankom, rijden er twee renners in de verte. Zou ik die nog kunnen pakken voor de top? Er zit weer wat leven in de benen. Als ik mijn ritme vind, krijg ik de renners in het vizier. Ik kom met rasse schreden dichterbij, voor ik het weet ben ik bij ze. D’r op en d’r over. Vast niets gedaan deze winter.

Als ik ook het laatste stuk door de wind heb geploeterd doet alles pijn. De knie, de benen en de schouders. Mijn hoofd heeft overuren gemaakt. Maar het hoofd is leeg. Er is geen ruimte voor dagelijkse dingen in het hoofd als de hersenen de vorm aan het peilen zijn. Of is de rust in je hoofd net zo groot als de vorm waarin je verkeert. Of…?

Ik neem mijzelf voor om mijn volgende rit iets rustiger te benaderen, meer genieten van het fietsen zelf. Lekker peddelen. Schijt aan de gemiddelden. Dat is precies hetzelfde voornemen dat ik had na mijn laatste rit in 2014.

Als ik thuiskom mag ik best tevreden zijn over de eerste rit van het jaar. Strava liegt niet. Ik klop mijzelf op de borst. Volgende keer nog harder.

‘Vervoersbewijzen alstublieft.’ Opeens besef ik dat de conducteur de zin net iets minder vriendelijk uitspreekt dan de vorige twee keer. Aan zijn gezicht te zien waren de vorige twee keer ook voor mij bedoeld. Nadat ik mijn OV-chipkaart wonderbaarlijk genoeg vind op de plek waar ik hem altijd bewaar, en de conducteur ziet dat het goed is, knikt hij mij met zijn allerbeste maandagochtendgezicht een goede dag toe. Peinzend laat hij mij achter in de overvolle coupé. Opgesloten in de trein, op weg naar de plicht, leg ik mijzelf op aankomende zondag te gaan fietsen. Wat er ook gebeurt.

Het aandenken aan een historische etappe

Flecha-trui-sky-tour-de-france

Waarom hangt het aandenken aan die historische etappe in de Tour de France aan de muur in het kleine Brabantse dorpje Engelen?

Maarten Mimpen is in de Tour de France van 2011 doordat de 15 koppige voorselectie van Team Sky hem unaniem kiest als een van de soigneurs. Maarten is de enige Nederlandse soigneur bij Team Sky. Iedere avond kneedt hij de gereden en geleden kilometers uit de benen van Edvald Boasson Hagen en Juan Antonio Flecha. Deze twee krachtpatsers leggen hun hele hebben en houden drie weken lang in de handen van Maarten.

Morgen is mijn dag.. Fluistert Flecha op de avond voor de negende etappe. Ik zorg dat ik meezit morgen. Maarten is overtuigd. Morgen is zijn dag.

De kopgroep bestaat uit vijf. Johnny Hoogerland, Juan Antonio Flecha, Luis Leon Sanchez, Thomas Voeckler en Sandy Casar. De vluchters zijn al een tijd vooruit en de kopgroep verstaat elkaar. De kans op overleven groeit. Nog 30 kilometer te gaan.

Licht euforisch bereikt Maarten Saint-Flour, de finishplaats. Flecha! Zou het hem lukken? Wat is het toch ook een geweldig mens en een nog betere renner. Dan wordt Maarten abrupt uit zijn dagdroom getrokken als het grote scherm laat zien hoe Flecha door een AUTO van zijn fiets af wordt gereden en meters op zijn rug over de grond schuift. Flecha neemt Hoogerland mee in zijn val en Johnny belandt ondersteboven in het prikkeldraad.

De tijd staat even stil.. De tour wacht niet.. Voeckler trapt door, en hard. Dit kan niet.. Wat is er gebeurd. Flecha ging winnen. Dit was zijn dag. Alles klopte…

… Gebroederlijk komen Johnny Hoogerland en Juan Antonio Flecha 16 minuten na de winnaar over de streep. Johnny met een nieuwe broek en ingezwachteld, Flecha met zijn kapotte trui nog aan. De pijn is zichtbaar, deze renners zijn letterlijk uit het veld geslagen.

Herinner dit als mijn dag zegt Juan Antonio Flecha als hij zijn gehavende Sky trui van die dag overhandigd aan zijn Soigneur. Maarten Mimpen. Beloof me dat je hem zelf houdt. Beloofd!

De volgende etappe starten Flecha en Hoogerland bij hoge uitzondering allebei met de rode rugnummers. Zij waren de meest strijdlustigste renners van de negende etappe.

Nu, in 2013, zijn Johnny Hoogerland en Juan Antonio Flecha de meest aanvallende renners uit de Vacansoleil-DCM formatie en iedere avond duwt Maarten van Mimpen hun hoop weer terug de benen in.

Thuis, in Engelen wacht Maarten, samen met zijn vrouw, het bewijs van die historische etappe.

Tim van Asch

Met veel dank aan Anita van Mimpen.

Ik heb weinig tijd ziet u.

Ik-heb-weinig-tijd-ziet-u

Toen ik afgelopen week de AppStore opende, omdat er een dwingend rood rondje met een 1 op te zien was, zag ik dat er een nieuwe versie beschikbaar was van de nrc.next app. Ik ben gek op updates. Misschien zit er eindelijk een reactiemogelijkheid op artikelen in, of.. misschien is er wel ruimte voor eigen bijdrages. Kom maar op met die update. Tijdens het downloaden en installeren ben ik wat anders gaan doen, er is zoveel te doen op een iPhone en er is zo weinig tijd. Ik kijk zo wel even, dacht ik nog.. Na twee dagen kwam ik er pas achter dat ik de hele nrc.next app nooit meer had bekeken, sterker nog, hij was nergens meer te vinden op mijn telefoon.

Na een klein onderzoekje kwam ik erachter dat de nrc.next er voor gekozen heeft om niet meer aanwezig te zijn op een ieders homescreen van de iPhone, nee, de nrc.next is vanaf nu te vinden in de kiosk van Apple. De kiosk is de applicatie van Apple, waarin uitgevers, jij en ik ook trouwens, digitale magazines en kranten kunnen publiceren. Dezelfde kiosk die bij mij op het derde tabblad van mijn telefoon staat, samen met alle andere apps die ik nooit gebruik, maar niet kan verwijderen. Waarom zou je in vredesnaam je merk verstoppen in de kiosk?

Is er iemand die mij hier even kan bijpraten over deze koerswijziging?

Zoals Ernst-Jan Pfauth het treffend onder woorden bracht in zijn stuk, Wat wij van een krant willen: “We vertrouwen er op dat de krant nu eindelijk eens het eeuwenoude model van standaard-nieuwsverhaaltjes-produceren weggooit en de grote uitdagingen die deze chaotische tijd oproept, aangaat. We verwachten dat de krant papier vergeet en het als een heilige missie ziet de digitale mogelijkheden ten volle te benutten.” Hier gaat het dus volledig mis voor nrc.next. Lees de beschrijving van de nieuwe app even met mij mee.. “Deze gratis iPhone en iPad-app biedt u de digitale editie van nrc.next. Ervaar het digitaal lezen met een leeservaring die zo dicht mogelijk bij de papieren krant blijft. Zo heeft u de complete krant bij de hand.”

Kom op! Denk nu eens innovatief in plaats van behoudend. Kijk eens naar de kansen die een app biedt in plaats van de beperkingen die de papieren versie met zich mee brengt. Een leeservaring die zo dicht mogelijk bij de papieren krant blijft, dit is precies waar het niet om draait. Nu wordt de digitale editie van de nrc.next de grootste concurrent van de papieren versie. Over concurrentie gesproken, ik snap dat concurreren met nieuwsboeren als nu.nl en de NOS zwaar werk is en bijna niet te doen, maar met enkel een digitale versie van jullie krant zet je jezelf strategisch buiten spel. Jullie grote pluspunten, scherpe journalistiek, achtergronden en vermakelijke columns zijn wat mij betreft een absoluut voordeel ten opzichte van nu.nl en de nos. Zorg ervoor dat die pluspunten digitaal in jullie voordeel gaan werken.

Ontwikkel een platform (app) met exclusieve en relevante content. Schrijf columns speciaal voor dit platform en zorg dat achtergronden en opinies de hele dag in beweging zijn, op basis van input van lezers. Geef het platform bestaansrecht door relevantie, betrek lezers. Betrokken lezers worden fans, fans worden ambassadeurs voor uw merk, ambassadeurs kunt u als krant niet genoeg hebben in deze tijd. Dit platform kan tevens ingezet worden voor het communiceren van artikelen die geen rekening hebben gehouden met de deadline van de krant en hier houd je mensen op de hoogte als New York dreigt weg te spoelen van de aardkloot.

Ik, als abonnee, heb een platform nodig, waar ik in contact kom met het merk, nrc.next. Waar ik binnen 1 oogopslag zie wat het populairste artikel van de krant van vandaag is, of op welk artikel het meest gereageerd wordt, zodat ik dit zelf niet hoef uit te vogelen. Ik heb weinig tijd ziet u. Hoewel ik, als gebruiker, er niet op zit te wachten biedt het bovenstaande verhaal genoeg ingangen voor adverteerders om aan te haken bij een kwaliteitskrant die zich digitaal onderscheidt en een vaste schare ambassadeurs en fans heeft gelokaliseerd op een platform.

Als jullie, nrc.next, als vooruitstrevendste krant van Nederland qua digitale strategie al falen, dan gaat de rest van kranten makend Nederland, samen met jullie keihard het onderspit delven tegen de “realtime” nieuwsbronnen! Ik zou heel graag willen weten wat de beweegredenen zijn achter de huidige strategische keuze. Of komt er toch nog een dedicated app? Wie praat mij even bij? Mochten jullie eens van gedachten willen wisselen hoor ik graag van jullie.

ps. Kleine tip mijnerzijds, Wijnberg is geen hoofdredacteur meer toch? http://www.nrcmedia.nl/portfolio/nrc-next/

 

image by: NRC.nl, Apple.com

When the shit hits the fan!

shit-hits-the-fan

Er is al veel geschreven de laatste dagen over de wielersport, of dat, waar wij jarenlang van dachten dat het de wielersport was. Ik schrijf deze column niet als expert, maar als groot liefhebber, supporter en fan.

Woensdag, 24 juli, de koninginnerit van de Tour de France van 2002 staat op het punt van beginnen. Lance Armstrong is heerser deze tour. Hij voert het algemeen klassement aan met maar liefst 4 minuten en 21 seconden voorsprong op de nummer 2, Joseba Beloki. Overmacht heet dat, Armstrong heeft al twee etappes op zijn naam geschreven dit jaar, hij is de te kloppen man. Als iemand iets tegen Lance wilt beginnen, is vandaag de dag.

De NOS zendt de rit van start tot finish uit op Nederland 2. Ik zit er klaar voor.

Mart Smeets en Erik Breukink zitten nog niet klaar, ze staan in de file op weg naar de finishplaats La Plagne. Jean Nelissen neemt de honneurs waar totdat de twee hun positie ingenomen hebben aan de finishlijn. Kan de dag beter beginnen?

De Neel neemt de kijker professioneel mee langs het parcours van vandaag, alsof het altijd al de bedoeling was dat hij deze etappe van commentaar zou voorzien. “Dit zijn de echte cols” brult hij licht euforisch. “Vandaag bestijgen we achtereenvolgens de Col de Lauteret, de Galibier, de Telegraphe, de Madeleine, van de slechte kant wel te verstaan en we eindigen met de finish bergop naar het Franse skioord La Plagne.” 75 kilometers moeten er in totaal geklommen worden. Het peloton rijdt de eerste kilometers op reserve om zo fris mogelijk aan het zware werk van de etappe te beginnen.

“De organisatie is er in geslaagd om er hier een mooie toestand van te maken. Dit is een etappe die telt!” Hoor ik Smeets zeggen die inmiddels zijn commentaarpositie heeft ingenomen. Als ik druk boterham kauwend uit de keuken terugkom zie ik dat er een groepje weggereden is. Er zit een Rabo-renner bij! Mijn hart maakt elke keer weer een sprongetje als ik het blauw-oranje van de Rabobank ploeg in een ontsnapping vertegenwoordigd zie. Het is Boogerd. Yes! Ik ben fan van Boogerd, een aanvaller, hij heeft een mooie stijl en is zo lekker nuchter.

Aan de voet van de col de Telegraphe gaat Boogerd er alleen vandoor, zijn medevluchters rijden hem niet hard genoeg. Ik sta op de bank, HIJ GAAT! Ondanks dat hij nog 126 kilometer alleen moet afleggen, klok ik elk herkenningspunt van het parcours op mijn horloge. Boogerd rijdt als eerste Nederlander ooit, als leider in de wedstrijd over de top van de Madeleine. Ik krijg steeds meer hoop. Wat een goed gevoel, Boogerd rijdt als een bezetene. Aanvallen loont, was het toch? Ik gebruik enkel nog superlatieven, wat een held. Het Chauvinisme neemt toe. Boogerd kan iedereen aan, het Nederlandse wielrennen leeft. Armstrong is nergens te bekennen. Micheal Boogerd maakt de etappe tot wat hij nu is, een spektakel! Het oranje blauwe tricot steekt mooi af tegen de dikke muur van supporters op de beklimmingen. Wat een solo, nog steeds, Tête de la Course, rugnummer 102, Michael Boogerd!

De voorsprong neemt toe. Ik ga erin geloven. Boogerd houdt stand! met 7 minuten voorsprong op het peloton begint hij aan de slotklim. Nog 17 kilometer klimmen dan heb je het geflikt! Come on Boogerd! Doe het!

Ik ben al ruim 4 uur aanmoedigingen naar de TV aan het slingeren afgewisseld met scheldserenades op de Franse regie. Virenque die door het ijs aan het zakken is, na zijn inspanningen van twee dagen eerder, interesseert mij echt geen ene zier. Boogerd wil ik zien, die bruine kop, zijn blonde manen, de hagelwitte rij tanden afgewisseld met die mooie grimas. Hij trapt nog steeds soepel rond, soepel, voor zover je soepel tegen een berg op kunt rijden. Hij gaat het redden.

Shit!! Sastre demarreert vanuit het peloton. De 7 minuten voorsprong van Boogerd verdwijnen als sneeuw voor de zon. Michael heeft het zwaar, Sastre is ontketend. Nog 5 kilometer, Michael Boogerd heeft nog 3 minuten over van de voorsprong op het peloton. Sastre rijdt op 2 minuten achterstand van hem. Smeets heeft de woorden “Het gaat er geweldig om spannen” nog niet uitgesproken of Armstrong klimt in de pedalen…Hij demarreert. “Oei oei” weet Breukink nog net uit te brengen. Wat een macht, wat een tret, wat een gemak. Dit meen je niet.. Ik word gek. Armstong rijdt binnen no time naar Carlos Sastre toe. Het zal toch niet..?

FIETSEN MIKE!!!! Niet harken, FIETSEN! De laatste kilometer, komaan Boogerd! Niet omkijken.. Je kunt het! Armstrong gaat heel hard, Sastre zit nog wel altijd in zijn wiel! 500 meter nog voor Boogerd.. Dit gaat hij redden! Dit moet hij redden! toch? Hou vol Mike!

1 keer omkijken, nog een keer omkijken voor de zekerheid… Hij haalt het!

DAAR IS DE LACH!! Wat een mooie lach, wat een tanden! Hij flikt het, hij redt het…! Michael Boogerd schrijft geschiedenis! Onze Boogerd. “De jongen van het vlakke land de gewone jongen uit Den Haag wint de koninginnerit! Twee Sastre, drie Armstrong. Dit is een etappe die telt Erik.” Aldus Smeets. Ik kijk met kippenvel de huldiging van onze Michael, wat een prestatie! “We gaan terug naar Hilversum, hoor ik in mijn oortje, goedendag dames en heren.” eindigt Smeets de uitzending professioneel.

Wat een sport en wat een etappe. Als ik deze dag herbeleef voel en zie ik het bedrog niet. Het was een pure beleving voor de fan. Ik krijg weer kippenvel als ik de etappe voor de geest haal. Misschien ben ik wat naïef en romantiseer ik de sport, maar de herinnering die blijft. De herinneringen aan de mooiste wielermomenten zijn door alles wat er de laatste weken naar buiten is gekomen, niet aangetast.

Wel hoop ik met heel mijn hart dat het enige middel waarop Michael Boogerd deze prestatie geleverd heeft, Haagse bluf is!

(image: http://jorishenquet.blogspot.nl/)

Gezocht Postverzorger (m/ v)

1-Gezocht-postverzorger-(mv)

Eén op de drie Nederlanders voelt zich wel eens eenzaam. Vooral onze oudere medemens heeft het zwaar. Ruim 30% van de 65 plussers in Nederland voelt zich eenzaam.  Bijna 7% van de bewoners in zorginstellingen bijvoorbeeld krijgt nooit bezoek! Het is niet moeilijk om een sociaal isolement op te lopen in ons landje…

… Laten we eerlijk zijn, we leven nou niet echt in een klimaat waarin we veel buiten te vinden zijn, je ziet de buurtjes maar sporadisch, kinderen spelen alleen buiten als er een beloning tegenover staat, we werken ons een slag in de rondte en als we ons dan in openbare gelegenheden bevinden, zitten we negen van de tien keer met onze neus tegen het beeldscherm van onze smartphone gedrukt. Sociale contacten onderhouden we digitaal, sporten doen we op onze eigen tijd, in ons eigen tempo, op onze low-budget-industrieterrein-sportschool en nu stoppen we ook nog massaal met winkelen in de stad.

We kopen namelijk massaal online. Vanaf de bank, gordijntjes dicht, kaarsjes aan en kopen maar. We gaven in de eerste helft van 2012 ondanks de ‘crisis’ met zijn allen € 4.6 miljard uit op het internet. De pakketdiensten krijgen het steeds drukker en de pakketten worden groter en groter, waar we eerst alleen een boek of CD op internet kochten, een prooi voor de brievenbus, kopen we nu onze hele garderobe, baby-uitzet en tuinmeubelen online. Net voor het weekend bestellen we onze wekelijkse boodschappen gewoon nog even bij de plaatselijke super. Die boodschappen worden dan weer keurig bij ons thuis bezorgt.

Maar daar komt het probleem, we zijn nooit thuis. Mijn buren hebben een opslagruimte gehuurd om mijn pakketten onderdak te kunnen geven, elke week kom ik met het schaamrood op mijn kaken bij ze aan de deur om mijn online gekochte waar op te halen. Sommige pakketten kan ik op mijn werk laten bezorgen maar de meesten zijn zo groot dat ik een extra treinkaartje moet kopen om ze te kunnen vervoeren.

Mijn buurman heeft mij vorige week om een weekje vrijaf gevraagd dus ik ben zoekende naar een andere oplossing…

… Heeft u wel eens gehoord van de postverzorger? Mensen die om een praatje verlegen zitten, mensen in verzorginshuizen die nooit bezocht worden of mensen die zich gewoonweg nuttig willen maken voor de maatschappij, deze mensen, kunnen zich aanmelden als “postverzorger”. De postverzorger stelt zijn/ haar adres beschikbaar als afleveradres voor pakketten. Ze zijn immers vaak thuis. U, die massaal online producten aanschaft, kunt de pakketten ophalen bij uw vaste postverzorger.

Uw pakket ligt al klaar bij de deur, u drinkt nog even een kopje koffie en u maakt samen met uw postverzorger de wereldproblemen behapbaar. Uw postverzorger heeft de hele week iets om naar uit te kijken. Uw pakketaflevering is gegarandeerd en u doet ook nog iets terug voor de maatschappij. Wie weet, gaan we ons nog eens goed voelen bij onze online uitbarstingen.

 

(bronnen: TNS/Nipo, Thuiswinkel.org)